Jak zwiedzić kanion Studlagil? Strona wschodnia vs. zachodnia!

geoislandia
geoislandia 6 min. czytania

Jedną z najpiękniejszych atrakcji wschodniej Islandii jest kanion Studlagil (Stuðlagil), który usytuowany jest w dolinie Jokuldalur (Jökuldalur) – około godziny jazdy samochodem z miasta Egilsstadir (Egilsstaðir). Studlagil można zwiedzić z dwóch stron, czyli od strony wschodniej oraz zachodniej. Ja postanowiłam odwiedzić dwie, by móc odpowiedzieć na pytanie, jak najlepiej zwiedzić kanion Studlagil.

Geociekawostka

Kanion Studlagil jest perłą wschodniego regionu Islandii, który znajduje się w dolinie Jökuldalur na rzece Jökulsá á Dal (Jökla). Dojazd do kanionu nie jest trudny, a atrakcja ta jest stosunkowo łatwo dostępna dla przeciętnego turysty. Studlagil to jednak stosunkowo nowa atrakcja Islandii, ponieważ jeszcze w 2009 roku nie była ona możliwa do zwiedzenia. Dopiero po wybudowaniu elektrowni wodnej Kárahnjúkavirkjun, czyli kiedy bieg lodowcowej rzeki Jökli częściowo został przekierowany do nowego zbiornika Hálslón, kanion Studlagil, dzięki spadkowi poziomu wody, został odsłonięty. Jednak turyści wcale tak szybko nie odkryli tego miejsca, bo głośno zrobiło się o nim dopiero w 2017 roku, kiedy nieistniejąca już dziś islandzka tania linia lotnicza WOW, opublikowała materiał promujący właśnie to miejsce. Dziś ten zaskakująco piękny skrawek Islandii, jest jedną z najchętniej odwiedzanych atrakcji wschodniej Islandii. Jeżeli robisz trasę dookoła Islandii (Ring Road), to koniecznie dodaj Studlagil do swojego planu podróży!

Słupy bazaltowe

Kanion Studlagil odsłania krajobraz, który jest dziełem zarówno aktywności wulkanicznej, jak i działalności lodowcowej. Po jego obu stronach zobaczysz potężne, wysokie na 30 m słupy bazaltowe, które ciągną się wzdłuż ścian kanionu. Słupy bazaltowe są efektem szybkiego schładzania się lawy, która jest bogata w żelazo i magnez. W momencie kurczenia się lawy powstają pięciokątne, sześciokątne i ośmiokątne kolumny, a w Studlagil są one wspaniale odsłonięte. W głównej części kanionu, którą zwiedzają turyści, wchodzą oni na szczyty tych kolumn, które są dla niech na wyciągnięcie ręki i wydają się bezpieczne do chodzenia. Jednak w rzeczywistości nie jest to zbyt roztropne, a nawet śmiertelnie niebezpieczne, kiedy wpadnie się do rwącej rzeki. Dlatego rozważnie!

Kolor rzeki

Fotografie kanionu Studlagil często prezentują rzekę w kolorze niebiesko-zielonym, co dodaje temu miejscu jeszcze więcej uroku. Jednak w rzeczywistości nie jest to reguła i równie często przez kanion przepływa mętna, szara woda, czyli nie tak atrakcyjna, jak na rozpowszechnionych w sieci fotografiach. Kolor wody rzeki Jökla w części Studlagil zależy od stanu wody, który uzależniony jest od pory roku. Przed wybudowaniem elektrowni, rzeka na całym odcinku miała charakterystyczny dla rzek lodowcowych kolor szaro-brązowy, natomiast dzięki jej istnieniu i częściowego przekierowaniu jej biegu, latem, gdy stan wody w Studlagil jest niski, rzeka robi się bardziej krystaliczna. My odwiedziliśmy Studlagil we wrześniu, kiedy kolor wody był już mleczno-szary.

Wschód vs. zachód

Studlagil można zwiedzić zarówno od strony wschodniej, jak i zachodniej – zresztą podobnie jak wodospad Dettifoss. I znów turyści zadają sobie pytanie, którą stronę wybrać, czym się one różnią i jak do nich dojechać.

Wschodnia strona

Zwiedzenie wschodniej strony kanionu wymaga poświęcenia około jednej godziny na wędrówkę do Studlagil. Z tego miejsca pochodzi większość najpiękniejszych fotografii i właśnie tu można najlepiej zwiedzić Studlagil, czyli zbliżyć się do rzeki, ewentualnie wejść na słupy bazaltowe i w końcu mieć najlepszy widok na kanion. Spacer do Studlagil nie jest trudny i w większości prowadzi szeroką i płaską ścieżką. Po drodze mija się wodospad Studlafoss (Stuðlafoss).

Dojazd: Z drogi nr 1 (Hringvegur), około 4 km za wodospadem Rjúkandafoss, skręć na drogę żwirowa nr 923 (Jökuldalsvegur) i jedź dalej przez około 14 km, aż do farmy Klaustursel. Jeżeli podróżujesz samochodem bez napędu na cztery koła, pozostaw samochód na pierwszym parkingu, czyli przed przejechaniem przez most. Jeżeli prowadzisz 4×4, przejedź przez most i jedź jeszcze 2 km drogą Klausturselsvegur do drugiego parkingu, od którego wychodzi szlak do Studlagil.

Spacer do Studlagil i z powrotem po wschodniej stronie rzeki wynosi od pięciu do dziewięciu kilometrów – w zależności, z którego parkingu rozpoczyna się trasę.

Zachodnia strona

Zwiedzenie zachodniej strony kanonu jest znacznie szybsze i prostsze, ale także bardziej ograniczone w zwiedzaniu. Jest to opcja dla tych, którym zależy na oszczędności czasu, ponieważ z parkingu do Studlagil należy przejść zaledwie kilka minut. Po zachodniej stronie wychodzi się bowiem na platformę widokową, do której (z góry na dół) prowadzą metalowe schody. Z racji tego, że jest się po drugiej stronie, krajobraz na Studlagil jest inny. Kanion obserwuje się z większej perspektywy i nie można podejść bliżej rzeki.

Dojazd: Z drogi nr 1 (Hringvegur), około 4 km za wodospadem Rjúkandafoss, skręć na drogę żwirowa nr 923 (Jökuldalsvegur) i jedź prosto przez około 19 km, aż do okolic farmy Grund – na parking po zachodniej stronie kanionu prowadzi zjazd drogą Grundavegur.

Zwiedzanie

Przed wybraniem się do Studlagil koniecznie sprawdź pogodę i warunki drogowe – zwłaszcza jeżeli wybierasz się poza szczytem sezonu. Zimą droga nr 923 nie ma serwisu, dlatego dojazd do parkingu przy Studlagil może być niemożliwy. Tylko po zachodniej stronie znajdują się toalety. Jeżeli planujesz zwiedzić wschodnią Islandię, to do planu podróży koniecznie dodaj wizytę w kanionie Studlagil, najlepiej po jego wschodniej stronie, ale z widoków ze strony zachodniej również będziesz szczęśliwy!

Parkingi po wschodniej stronie na Google Map:
🅿️ Stuðlagil (east side parking) – przed mostem
🅿️ Parking Klaustrusel – Stuðlagil – za mostem.

Parking po zachodniej stronie na Google Map:
Udostępnij ten artykuł
Przez geoislandia
Śledź:
Mam na imię Demi i jestem absolwentką wydziału Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska AGH w Krakowie oraz kursu wulkanologicznego Uniwersytetu Islandzkiego. Moją wielką pasją jest geologia Islandii, a także podróżowanie po tym kraju, w którym na stałe mieszkam od 2016 roku.
Zostaw komentarz